De ontdekkers van Triggerpoints

De geschiedenis van “Triggerpoints” begint al voor onze jaartelling, er werden pijnklachten behandeld door het aanprikken van pijnpunten. In de 16e eeuw beschreef de Franse arts Baillou een aandoening die nu bekend staat als Myofasciaal Pijnsyndroom (MPS). Desondanks werden er in de 18e eeuw patiënten die klaagden over recidiverende pijnen, zonder koorts, maar met stijfheid en bewegingsbeperkingen nog steeds gediagnosticeerd met zogenaamde “spier- of gewrichtsreuma”. In 1931 kwam de Duitse Dr. M. Lange met een eerste triggerpoint handboek.
 
Dr. Janet Travell (1901 – 1997) Cardioloog en medisch onderzoeker Janet Travell wordt doorgaans gezien als de leidinggevende pionier op het gebied van diagnose en behandeling van triggerpoints. Weinigen zouden bestrijden dat zij deze tak van de geneeskunde zo'n beetje in haar eentje heeft gecreëerd.
Toen het eerste deel van haar boek in 1983 naar de drukker ging, was ze al ruim veertig jaar bezig met het bestuderen en behandelen van triggerpoints en afgeleide pijn. Ze had al meer dan veertig artikelen over haar onderzoek gepubliceerd in diverse medische tijdschriften. Het eerste al in 1942. Haar revolutionaire ideeën over pijn hebben de kwaliteit van de levens van miljoenen mensen verbeterd.
Triggerpointmassage, wat de meest effectieve manier is die massage therapeuten kunnen gebruiken om pijn te verhelpen, is vrijwel geheel gebaseerd op inzichten van Janet Travell. De vernieuwende klinische technieken voor de behandeling van Myofasciale pijn, die nu over de hele wereld in zwang beginnen te komen bij artsen en fysiotherapeuten, zouden niet hebben bestaan zonder de toewijding en intelligentie van Dr. Travell.
Dr. Travell's persoonlijke succes met één specifieke patiënt had een diepgaand effect op de geschiedenis. Niet veel mensen zullen zich herinneren dat Janet Travell ten tijde van Kennedy en Johnson de lijfarts van het Witte Huis was. President Kennedy eerde haar met die aanstelling als dank voor haar behandeling van de slopende Myofasciale pijn en andere aandoeningen die zijn politieke carrière voortijdig dreigden te beëindigen. Het is een verbluffend voorbeeld van hoe Triggerpoint-therapie iemands lot en leven kan veranderen.
Alhoewel ze aan het eind van haar aanstelling aan het Witte Huis al in de zestig was, was Dr. Travell niet van plan om met pensioen te gaan of om het rustiger aan te gaan doen. De daarop volgende dertig jaar ging ze met veel energie en enthousiasme door met het ontwikkelen en onderwijzen van haar methode. Ze was de tachtig al gepasseerd toen haar eerste deel van het Trigger Point Manual uitkwam en ruim negentig toen het tweede deel verscheen. Ze weigerde zich naar de drukker te haasten: ze wilde dat het werk goed gedaan werd.

Dr. David G. Simons, M.D. (1922-2010) verleent met zijn vele jaren als onderzoekswetenschapper autoriteit aan het onderzoek naar de studie van Myofasciale pijn. In het begin van zijn carrière werkte Dr. Simons als ruimtevaartonderzoeker, waarbij hij verbeterde methoden ontwikkelde voor het meten van de fysiologische respons op de stress die wordt veroorzaakt door gewichtsloosheid. Een fascinerende bijkomstigheid van zijn carrière is het wereldhoogterecord voor het bemande ballonvliegen, dat hij in 1957 vestigde als jonge luchtmachtofficier. Dr. Simons' oog voor details en het vasthouden aan wetenschappelijke werkwijzen, maakten dat de beschrijving van Myofasciale pijn voldeed aan de strengste eisen van objectiviteit. Hij was de drijvende kracht die ervoor zorgde dat de boeken van Travell en Simons werden geschreven. Alhoewel hij nu ver in de tachtig is, is David Simons nog immer bezig met het bevorderen van het onderzoek naar triggerpoints. Zojuist heeft hij als mede-auteur een nieuw boek gepubliceerd, Muscle Pain, waarmee hij een beter begrip van de neurofysiologie van spieren wil overbrengen.
 
Dr. Travell maakte begin jaren ’60 kennis met Dr. Simons.  Deze samenwerking resulteerde in verschillende publicaties waaronder de Triggerpoint Manuels,  deel 1 in 1983 waarin het bovenste helft van het lichaam en in 1992 het deel 2 uit kwam waar het onderste helft van het lichaam word beschreven. Deze literatuur vormt het meest uitgebreide overzicht van de bijna 150 afgeleide pijnpatronen vanuit de spieren, grotendeels gebaseerd op Dr. Travell’s klinische observaties en na het provoceren van pijnpatronen door injecties.